’t Puupke

Naodat veer us in Kanne oonlangs ins flink hadde vermaak,
voldoon jao, door de göl oontvangs, bespraoke veer die zaak.
‘ne Zekere vrund verzeukde miech: “Zègk, lollege compeer,
maak us e möpke of gediech, de deis us väöl plezeer”.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.
,
E möpke, dach iech erm blood, jeh, hadste noe mer stof.
E puupke maakde alles good, dat moos ’t zien, dat trof.
Meh wee ’t doog, iech weit ’t neet, ’t waor e raar geval.
’t Puupke is ‘t, wie d’r zeet, wat iech bezinge zal.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.

’t Puupke, ach, wat maak ’t fris, hè wat ’t uuch verliech.
Jao, ’t is gezoond, dat is gewis, dat veul iech dèks aon miech.
Want höb iech soms pijn in m’n zij, bin neet op mie gemaak.
Daan laot iech ‘ne poep of drei, somswijle tot ’t kraak.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.

Ein damespuupke klink dèks raar, somswijle wie ’n trompöt.
Dat nuanceert wie ’n guitaar, ’t is aordeg wie dat flöt.
Die puupkes weure dèks versjrik, door struzak of toernuur.
Wat is al menn’ge poep gestik, door zoenen tureluur.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.

Soldaotepuupkes foi, foi, foi, dat is get, da’s affreus.
Dat kump jao door de rattetoei, en door ’t fien gemeus.
Iech stoont lès achter zoe’ne vrund, nou, ’t waor de meujte weerd.
Iech veel jao seffens van me punt, en waor geklorformeerd.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.

e Pacherspuupke rom, bom, bom, jao, da’s de meujte weerd.
Dat kraak soms wie e Krupp-kanon, of ’n oonweer in de veert!
Iech trof zoe’n hierke lès in ’t veld, dee waor wel neet te pas.
‘r Blaosde ziech mèt väöl geweld, de slippe vaan de jas.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.

Ach dokter, dokter komp toch mèt, menier dee is vol pijn.
Heer krup daan in, daan oet ’t bèd, gebruuk gein medicijn.
Wat! Wèlt ‘r neet, wel sapperemint, en haolde gaw z’n spuit.
‘r Zat menier e lavvemint, dao góng ’t wie ’n fluit.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.

Ach puupke, puupke puupke teer, ach poep wat deiste good.
Jao, diech verfris de renteneer, en ouch d’n erme blood.
Noe puupke, ei verzeuk höb iech, kom neet miech oonverwachs.
Wat höbste menneg daamke liech neet in ’t verleeg gebrach.
Vaan tiderie tralala, lalala, lalala, vaan tiderie tralala, lala lala.

” ’t Puupke” is gemaak door Jean Roukens, dat is zeker. Meh of d’n daotum, 2 november 1888, klóp weit iech neet want örges aanders weurt weer gesproke euver 8 oktober 1893.

Dit bericht is geplaatst in Leedsjes, Sjampleedsjes, Verhaolende leedsjes met de tags . Bookmark de permalink.

3 Responses to ’t Puupke

  1. Paula Turcotte schreef:

    Het is toch geweldig dat ik hier, laat in d’n avond, in Cincinnati, Ohio, Verenigde Staten, naar Maastrichtse liedjes kan luisteren. Ik wou dat ik dit in ’t Mestreechs kon schrijven, maar dat hebben ze ons niet geleerd op school, vroeger. Ik ben 80 jaar oud en kan hier nog lekker van genieten. Heel veel dank. Paula Turcotte

  2. tinyfeij schreef:

    Daanke Paula, ’t deit m’ch väöl plezeer tot geer de Mestreechse leedsjes nog altied leuk vint. Iech hoop tot geer nog hiel lang devaan genete maag!

  3. Guido Lebens schreef:

    Wat e manjefieke tekst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *